داوطلبان TMAX از مدرسه ابتدایی Mountain بازدید کردند

داوطلبان TMAX از مدرسه ابتدایی Mountain بازدید می‌کنند: «کلاس ابزار» به کودکان در مورد ابزارهای باغبانی آموزش می‌دهد و آگاهی زیست‌محیطی را پرورش می‌دهد.

قبل از اینکه مه صبحگاهی حتی از بین برود، داوطلبان TMAX در جاده پر پیچ و خم کوهستانی بودند. وقتی وسیله نقلیه حامل ابزار باغبانی ایمن برای کودکان در ورودی مدرسه ابتدایی هوپ واقع در دره کوهستانی توقف کرد، کودکانی که به نرده‌ها چسبیده بودند، با شور و شوق فراوان دست‌های کوچک خود را که پوشیده از گل بود، تکان می‌دادند. آن روز، داوطلبان یک «کلاس ابزار» ویژه برگزار کردند که به کودکان اجازه می‌داد در مورد ابزار باغبانی بیاموزند و معنای حفاظت از محیط زیست را درک کنند و در عین حال به طبیعت نزدیک شوند.

«این تبر هیزم‌شکن نیست!» ژیائویو، دانش‌آموز کلاس پنجم، تبر را محکم در دست گرفت. قیچی هرس یک داوطلب به او داد و با جدیت آنها را اصلاح کرد، چشمانش از کنجکاوی برق می‌زد. داوطلب خم شد و به درخت هلوی قدیمی کنار زمین بازی اشاره کرد و انگشت او را دنبال کرد: «اینها قیچی‌های هرس هستند که مخصوصاً برای کوتاه کردن موی درختان استفاده می‌شوند و باعث می‌شوند آنها سرزنده‌تر شوند.» کلاس محدود به کلاس درس نبود؛ داوطلبان بچه‌ها را به بیشه پشت مدرسه هدایت کردند و ابزارها را با پوشش گیاهی اطراف مرتبط کردند.

در طول فعالیت عملی، واکنش‌های کودکان فوق‌العاده پر جنب و جوش بود. در ابتدا، شیومین، با موهای دم اسبی‌اش، چنگک کوچک را با تردید نگه داشت، زیرا می‌ترسید به شبدر زیر پایش آسیب برساند؛ پسری به نام امین، مشتاق خودنمایی، با یک آب‌پاش به دنبال پروانه‌ها می‌دوید و همه جا آب می‌پاشید. داوطلبان از آنها انتقاد نکردند، بلکه در عوض نشان دادند که چگونه برگ‌های ریخته شده را به آرامی با چنگک جمع کنند و توضیح دادند که «برگ‌های ریخته شده به ریشه‌ها برمی‌گردند و به کود تبدیل می‌شوند» و به همه آموختند که دادن «مقدار مناسب آب» به نهال‌ها مراقبت واقعی است.

همچنان که نور خورشید از میان نوک درختان به داخل می‌تابید، بچه‌ها غرق در کارشان بودند. امین جلوی بوته‌های گل رز چمباتمه زده بود و با دقت از قیچی باغبانی برای بریدن جوانه‌های پژمرده استفاده می‌کرد و زیر لب می‌گفت: «مواد مغذی را برای جوانه‌های جدید بگذارید»؛ شیایو و دوستانش از بیل‌های کوچک برای اضافه کردن خاک به نهال‌ها استفاده می‌کردند و حرکات داوطلبان را پس از هر بار بیل زدن بررسی می‌کردند. وقتی دیدند کسی بی‌احتیاطی شاخه‌ها را می‌شکند، چند کودک فوراً دورشان جمع شدند: «معلم گفت درختان درد را حس می‌کنند و ما باید از ابزارهایی برای هرس علمی آنها استفاده کنیم.»

تأثیرگذارترین بخش، جلسه‌ی تبادل نظر بود. بچه‌ها «کارت‌های نام گیاهان» دست‌ساز خودشان را که روی آن‌ها به صورت کج و معوج، گونه‌های درخت و روش‌های حفاظت از آن‌ها را نوشته بودند، بالا گرفتند. امین با جدیت گفت: «قبلاً فکر می‌کردم نمی‌توانیم همه‌ی درختان کوه را قطع کنیم، اما حالا می‌دانم که آن‌ها دوستان ما هستند.» داوطلبان همچنین گلدان‌هایی را که از ابزارهای بازیافتی ساخته شده بودند، آوردند و به بچه‌ها گفتند که «صرفه‌جویی و استفاده‌ی مجدد نیز راه‌هایی برای حفاظت از محیط زیست هستند.»

با غروب خورشید و رفتن داوطلبان، بچه‌ها به دنبال ماشین دویدند و کیسه‌های کاغذی پر از گل داوودی وحشی به آن هدیه دادند. روی شیشه‌های ماشین نقاشی‌هایی از بچه‌ها بود: قیچی‌های هرس کوچک و بیل‌هایی که از نهال‌های جوانه‌زده محافظت می‌کردند و در کنار آنها نوشته شده بود: «ما نگهبانان جنگل هستیم».

این درس کوچک ابزار، بدون تئوری‌های پیچیده، باعث شد بذرهای حفاظت از محیط زیست از طریق کار عملی ریشه بدواند. داوطلبان TMAX نه تنها ابزار و دانش را با خود آوردند، بلکه به کودکان آموختند که محافظت از کوه‌های سبز و آب‌های زلال زادگاهشان با استفاده صحیح از قیچی باغبانی و گرامی داشتن هر برگ افتاده آغاز می‌شود. و این امیدهای سبز کاشته شده در کوه‌ها در نهایت به درختان سر به فلک کشیده تبدیل خواهند شد.