Vrijwilligers van TMAX bezoeken Mountain Primary School

Vrijwilligers van TMAX bezoeken Mountain Primary School: "Gereedschapsles" leert kinderen over tuingereedschap en bevordert milieubewustzijn.

Voordat de ochtendmist goed en wel was opgetrokken, waren de vrijwilligers van TMAX al op de kronkelende bergweg. Toen het voertuig met kindvriendelijk tuingereedschap stopte bij de ingang van de Hope Primary School, verscholen in het bergdal, barstten de kinderen die zich aan het hek vastklampten in gejuich uit en zwaaiden met hun kleine, modderige handjes. Die dag gaven de vrijwilligers een speciale 'Gereedschapsles', waarin de kinderen leerden over tuingereedschap en het belang van milieubescherming, terwijl ze tegelijkertijd de natuur van dichtbij meemaakten.

"Dit is geen houthakkersbijl!" De 10-jarige Xiaoyu klemde de bijl stevig vast. Snoeischaar Een vrijwilliger gaf haar een snoeischaar, waarmee ze de kinderen ernstig corrigeerde, haar ogen fonkelend van nieuwsgierigheid. De vrijwilliger hurkte neer en wees met zijn vinger naar een oude perzikboom bij de speeltuin: "Dit is een snoeischaar, speciaal bedoeld om bomen te 'knippen', zodat ze er gezonder uitzien." De les bleef niet beperkt tot het klaslokaal; de vrijwilligers namen de kinderen mee naar het bosje achter de school en legden een verband tussen de snoeischaar en de omringende vegetatie.

Tijdens de praktische activiteit waren de reacties van de kinderen bijzonder levendig. Xiaomin, met haar paardenstaart, hield eerst aarzelend het harkje vast, bang om de klaver onder haar voeten te beschadigen; een jongen genaamd Amin, die graag wilde pronken, jaagde met een gieter op vlinders en spetterde overal water. De vrijwilligers berispte hen niet, maar lieten juist zien hoe je voorzichtig gevallen bladeren wegharkt. Ze legden uit dat "gevallen bladeren terugkeren naar de wortels en meststof worden" en leerden iedereen dat het geven van "de juiste hoeveelheid water" aan de jonge boompjes echte zorg is.

Terwijl het zonlicht door de boomtoppen filterde, waren de kinderen al helemaal in hun werk verdiept. Amin hurkte voor de rozenstruiken en knipte met een snoeischaar zorgvuldig verwelkte knoppen af, mompelend: "Laat voedingsstoffen over voor de nieuwe knoppen." Xiaoyu en haar vriendinnen gebruikten kleine schepjes om aarde bij de jonge boompjes te scheppen en controleerden na elke schepbeweging of de vrijwilligers het wel goed deden. Toen ze zagen dat iemand onzorgvuldig takken afbrak, verzamelden zich meteen een paar kinderen: "De juf zei dat bomen pijn voelen en dat we ze op een wetenschappelijke manier moeten snoeien."

Het meest ontroerende moment was de deelsessie. De kinderen hielden hun zelfgemaakte 'plantennaamkaartjes' omhoog, waarop ze scheef de boomsoorten en beschermingsmethoden hadden geschreven. "Ik dacht altijd dat we niet alle bomen op de berg konden kappen, maar nu weet ik dat ze onze vrienden zijn," zei Amin oprecht, terwijl hij de perzikboom aanraakte die hij had gesnoeid. De vrijwilligers hadden ook bloempotten meegenomen, gemaakt van gerecycled gereedschap, en vertelden de kinderen dat "besparen en hergebruiken ook manieren zijn om het milieu te beschermen."

Toen de zon onderging en de vrijwilligers vertrokken, renden de kinderen achter de auto aan en overhandigden papieren zakken gevuld met wilde chrysanten. Op de autoruiten waren tekeningen van de kinderen te zien: kleine snoeischaartjes en schepjes die jonge boompjes beschermden, met daarnaast de woorden 'Wij zijn de beschermers van het bos'.

Deze korte les, zonder ingewikkelde theorieën, liet de kiemen van milieubescherming wortel schieten door middel van praktisch werk. De vrijwilligers van TMAX brachten niet alleen gereedschap en kennis mee, maar leerden de kinderen ook dat het beschermen van de groene bergen en het heldere water van hun woonplaats begint met het correct gebruiken van een snoeischaar en het koesteren van elk gevallen blad. En deze groene hoop die in de bergen wordt geplant, zal uiteindelijk uitgroeien tot torenhoge bomen.